Indeks glikemiczny kasz, ryżu i płatków [TABELA] | Kasza a insulinooporność

Kasza gryczana na talerzu wygląda jak oczywisty wybór przy insulinooporności, a kasza jaglana bywa przedstawiana jako produkt, którego trzeba unikać. Taki podział jest zbyt prosty. Indeks glikemiczny zależy nie tylko od nazwy produktu, ale także od odmiany, stopnia rozdrobnienia, czasu gotowania, porcji i składników całego posiłku.

Najniższy indeks glikemiczny wśród popularnych produktów zbożowych ma zwykle kasza jęczmienna, zwłaszcza pęczak gotowany na jędrno. Nisko lub umiarkowanie wypadają także kasza gryczana, komosa ryżowa, tradycyjne płatki owsiane, ryż basmati oraz część ryżów parboiled. Wyższe wartości częściej dotyczą kaszy jaglanej, białego ryżu jaśminowego, rozgotowanych kleików i błyskawicznych płatków owsianych.

Przy insulinooporności nie trzeba usuwać kasz, ryżu ani płatków z jadłospisu. Lepszy efekt daje wybór mniej przetworzonego produktu, dopasowanie porcji i połączenie go z warzywami, białkiem oraz tłuszczem. Tabela IG jest użytecznym drogowskazem, ale nie może zastąpić oceny całego posiłku.

Indeks glikemiczny kasz, ryżu i płatków - co wybrać przy insulinooporności?

Przy insulinooporności najczęściej warto wybierać pęczak, kaszę gryczaną, tradycyjne płatki owsiane, ryż basmati oraz ryż parboiled gotowany na jędrno. Kasza jaglana, ryż jaśminowy i płatki błyskawiczne nie są automatycznie zakazane, ale wymagają większej uwagi przy porcji i kompozycji posiłku.

Najprostsza zasada zakupowa brzmi: wybieraj całe lub możliwie mało rozdrobnione ziarna, a produkty ekspresowe traktuj jako opcję wygodną, nie zawsze najlepszą metabolicznie. W praktyce 40-60 g suchej kaszy, ryżu albo płatków może być punktem wyjścia do jednego posiłku dla osoby dorosłej, ale właściwa ilość zależy od zapotrzebowania, aktywności, leków i wyników glikemii.

Czym jest indeks glikemiczny i dlaczego sama liczba nie wystarcza?

Indeks glikemiczny, czyli IG, opisuje tempo wzrostu glukozy we krwi po spożyciu produktu zawierającego określoną ilość przyswajalnych węglowodanów. Za niski uznaje się IG do 55, za średni 56-69, a za wysoki 70 lub więcej.

Wartość nie mówi jednak, ile produktu rzeczywiście zjadasz. Badanie IG opiera się zwykle na porcji dostarczającej 50 g przyswajalnych węglowodanów, czasem 25 g, dlatego testowa ilość może być większa niż normalna porcja obiadowa. Dwie osoby mogą zjeść produkt o tym samym IG, ale uzyskać inną odpowiedź glikemiczną z powodu różnej wielkości porcji, aktywności, pory dnia i indywidualnej reakcji organizmu.

Znaczenie ma także ładunek glikemiczny, czyli ŁG. Uwzględnia on zarówno indeks glikemiczny, jak i ilość węglowodanów w konkretnej porcji. Oblicza się go według wzoru: IG x gramy przyswajalnych węglowodanów w porcji / 100. Produkt o wysokim IG może mieć umiarkowany ładunek przy małej porcji, a produkt o średnim IG może dać wysoki ładunek, gdy porcja jest bardzo duża.

To szczególnie ważne przy pytaniu o kaszę a insulinooporność. Sam wybór kaszy gryczanej nie zrównoważy talerza, jeśli porcja zajmuje większość naczynia i towarzyszy jej słodki napój. Z kolei umiarkowana porcja kaszy jaglanej może zmieścić się w dobrze skomponowanym posiłku z warzywami, rybą, tofu lub jajkiem.

Indeks glikemiczny kasz - tabela orientacyjna

Najniższy indeks glikemiczny wśród popularnych kasz ma zwykle jęczmień, szczególnie pęczak o zachowanej strukturze. Kasza gryczana i komosa ryżowa najczęściej mieszczą się w przedziale niskim lub na granicy niskiego i średniego IG, natomiast kasza jaglana może mieć wartość średnią albo wysoką.

Zakresy są celowo szerokie. Dane z badań pokazują, że ten sam typ ziarna może uzyskać różny wynik zależnie od odmiany, pochodzenia i sposobu przygotowania. Prosta tabela IG nie powinna sugerować, że każda kasza jaglana ma dokładnie taką samą wartość albo że każdy pęczak zadziała identycznie.

Szersze porównanie surowców znajdziesz w poradniku o rodzajach kasz, ich właściwościach i zastosowaniu. Przy wyborze między konkretnymi odmianami pomocny jest również tekst wyjaśniający, czym różnią się kasza jaglana, gryczana, pęczak i manna.

Kasza a insulinooporność - która sprawdzi się najlepiej?

Przy insulinooporności najlepszym codziennym wyborem jest zwykle pęczak lub kasza gryczana, ponieważ zachowują strukturę, mają niski albo umiarkowany IG i łatwo połączyć je z warzywami oraz białkiem. Kasza jaglana może pojawiać się w diecie, ale nie powinna być automatycznie traktowana jako najkorzystniejsza kasza tylko dlatego, że jest bezglutenowa.

Pęczak daje dużą objętość i długo pozostaje jędrny

Jęczmień zawiera beta-glukany, czyli rozpuszczalną frakcję błonnika. Całe, ugotowane na jędrno ziarna są trawione wolniej niż drobna kasza lub kleik. Pęczak sprawdza się w sałatkach, zupach, warzywnych miskach i jako zamiennik ryżu.

Nie jest jednak właściwy dla osób, które muszą stosować dietę bezglutenową. Jęczmień zawiera gluten, dlatego przy celiakii lub zaleconej diecie bezglutenowej trzeba wybrać inny produkt.

Kasza gryczana jest bezglutenowa i zachowuje wyraźną strukturę

Kasza gryczana nie jest zbożem w sensie botanicznym i naturalnie nie zawiera glutenu. Wersja niepalona ma delikatniejszy smak, a palona jest bardziej orzechowa. Nie ma podstaw, aby na podstawie samego prażenia zawsze przypisywać jednej z nich wyraźnie niższy IG.

Większe znaczenie ma rozgotowanie, stopień uszkodzenia ziaren i wielkość porcji. Zarówno kasza palona, jak i niepalona mogą być dobrym wyborem, gdy ziarna pozostają jędrne. Instrukcje dotyczące proporcji wody i czasu znajdziesz w poradniku jak gotować kaszę gryczaną, jaglaną i pęczak.

Kasza jaglana nie jest zakazana, ale łatwo ją rozgotować

Kasza jaglana powstaje z prosa i naturalnie nie zawiera glutenu. Problemem przy insulinooporności nie jest jej sama obecność, lecz często wysoki stopień rozgotowania oraz forma delikatnej, łatwo trawionej papki.

Jeśli chcesz włączyć jaglaną, ugotuj ją na sypko, odmierz umiarkowaną porcję i nie łącz jej wyłącznie ze słodkimi owocami oraz miodem. Lepszy będzie posiłek z jogurtem naturalnym, pestkami i niewielką porcją owoców albo wytrawna miska z warzywami oraz źródłem białka.

Kasze i ryż do porównania w codziennym menu

Kasza gryczana niepalona 1 kg Delikatna w smaku baza do sałatek, warzyw i dań obiadowych.

Kasza gryczana palona 1 kg Wyrazista, orzechowa kasza do sosów, grzybów i warzyw.

Kasza jaglana polska 1 kg Produkt bezglutenowy, który najlepiej porcjować i gotować na sypko.

Ryż basmati 1 kg Długoziarnisty ryż o zwykle niższym IG niż ryż jaśminowy.

Indeks glikemiczny ryżu - tabela pokazuje, że kolor to nie wszystko

Najkorzystniej wypada zwykle ryż basmati i część produktów parboiled, natomiast ryż jaśminowy ma najczęściej wysoki IG. Brązowy ryż może być dobrym wyborem ze względu na zachowane warstwy ziarna, ale nie każda odmiana brązowa ma niższy indeks niż każde basmati.

Ta tabela pokazuje ważny niuans: brązowy kolor nie gwarantuje niskiego IG, a biały basmati nie musi być gorszy od każdego ryżu pełnoziarnistego. O wyniku decyduje odmiana, zawartość amylozy, obróbka oraz sposób gotowania.

Ryż basmati powinien pozostać sypki i jędrny. Długie gotowanie w dużej ilości wody, rozgniatanie oraz przygotowywanie kleiku zwiększają dostępność skrobi. Dokładne różnice kulinarne opisuje przewodnik basmati, jaśminowy, parboiled i brązowy - który ryż do czego.

Indeks glikemiczny płatków - tradycyjne i błyskawiczne to nie ten sam produkt

Tradycyjne płatki owsiane mają zwykle niższy IG niż płatki błyskawiczne. Im bardziej rozdrobnione ziarno i krótszy czas potrzebny do przygotowania, tym łatwiejszy dostęp enzymów trawiennych do skrobi.

Najlepsza owsianka przy insulinooporności nie składa się z samych płatków, mleka i dużego banana. Lepszą kompozycją jest 40-50 g płatków tradycyjnych, naturalny skyr albo jogurt, łyżka orzechów lub nasion oraz niewielka porcja owoców jagodowych. Białko i tłuszcz wpływają na przebieg trawienia całego posiłku, chociaż nie zmieniają laboratoryjnego IG samych płatków.

Porównanie różnych baz śniadaniowych zawiera artykuł o płatkach owsianych, jaglanych i gryczanych. Gdy przygotowujesz granolę, pamiętaj, że miód, syrop, suszone owoce i duża porcja mogą zwiększyć ładunek glikemiczny, nawet jeśli bazą pozostaje owies. Praktyczny punkt wyjścia daje przepis na domową granolę z orzechami i płatkami.

Ryż i płatki do śniadań oraz obiadów

Ryż brązowy 1 kg Pełnoziarnisty ryż do misek warzywnych, sałatek i dań obiadowych.

Płatki owsiane 1 kg Tradycyjna baza do owsianki z białkiem, orzechami i owocami.

Płatki owsiane 500 g Mniejsza gramatura do testowania porcji i nowych śniadań.

Płatki owsiane błyskawiczne 1 kg Wygodna opcja, którą przy insulinooporności warto łączyć z białkiem i tłuszczem.

Co wybrać przy insulinooporności na śniadanie, obiad i kolację?

Na śniadanie najlepiej sprawdzają się tradycyjne płatki owsiane z białkiem i tłuszczem, a na obiad pęczak, kasza gryczana lub basmati w umiarkowanej porcji. Kolacja może zawierać ten sam rodzaj węglowodanów, jeśli całość jest dopasowana do zapotrzebowania i nie powoduje niekorzystnej glikemii.

Śniadanie z płatkami

Odmierz 40-50 g płatków tradycyjnych i ugotuj je krótko albo zalej płynem na noc. Dodaj 150-200 g jogurtu typu skyr, kefiru lub innego źródła białka, 10-15 g orzechów i 80-100 g owoców jagodowych. Taki posiłek ma inną odpowiedź metaboliczną niż duża miska błyskawicznej owsianki z miodem, daktylami i bananem.

Obiad z kaszą

Użyj 40-60 g suchej kaszy, a po ugotowaniu niech zajmuje mniej więcej jedną czwartą talerza. Połowę talerza przeznacz na warzywa nieskrobiowe, a pozostałą część na rybę, mięso, jajka, tofu lub strączki. To prostsza metoda niż codzienne liczenie każdego grama, chociaż nie zastąpi zaleceń indywidualnych.

Posiłek z ryżem

Wybierz basmati albo jędrny parboiled, nie rozgotowuj go i odmierz porcję przed ugotowaniem. Dodaj warzywa, źródło białka oraz niewielką ilość tłuszczu. Sos na bazie warzyw będzie zwykle lepszy niż słodki sos zawierający dużo cukru.

Jak sposób gotowania zmienia odpowiedź glikemiczną?

Dłuższe gotowanie, rozdrabnianie i przygotowywanie gładkiej papki zwykle zwiększają dostępność skrobi. Produkty ugotowane na jędrno i zachowujące strukturę są zazwyczaj trawione wolniej niż rozgotowany kleik.

Nie oznacza to, że każda minuta gotowania podnosi IG o konkretną liczbę. Różnica zależy od produktu. Najważniejsza praktyczna obserwacja jest prostsza: jeśli ziarna rozpadają się po dotknięciu łyżką i tworzą jednolitą masę, skrobia jest zwykle łatwiej dostępna niż w całym, sprężystym ziarnie.

Gotuj na jędrno, ale nie jedz produktu surowego

Kasza i ryż powinny być bezpiecznie ugotowane, lecz nie muszą być rozgotowane. Ziarno ma być miękkie w środku i zachowywać kształt. Skracanie czasu poniżej zaleceń producenta tylko po to, aby obniżyć IG, może dać produkt niesmaczny i trudniejszy do strawienia.

Studzenie może zwiększać udział skrobi opornej

Podczas chłodzenia ugotowanej skrobi zachodzi retrogradacja, przez co część staje się mniej dostępna dla enzymów trawiennych. Schłodzony ryż lub kasza, wykorzystane później w sałatce albo bezpiecznie odgrzane, mogą wywołać nieco inną odpowiedź niż świeżo ugotowana, bardzo gorąca porcja.

Efekt nie jest jednak magiczny. Schłodzenie nie zmieni dużej miski ryżu jaśminowego w produkt o zerowym wpływie na glikemię. Nadal liczy się rodzaj ryżu, ilość i dodatki. Ugotowane produkty trzeba szybko schłodzić, przechowywać w lodówce i nie pozostawiać przez wiele godzin w temperaturze pokojowej.

Mielenie i błyskawiczna obróbka skracają drogę trawienia

Mąka, drobna kaszka i płatki instant mają większą powierzchnię kontaktu z enzymami. Organizm nie musi długo rozbijać struktury ziarna, dlatego glukoza może pojawić się we krwi szybciej. To wyjaśnia dużą różnicę między owsem ciętym, płatkami tradycyjnymi a błyskawiczną owsianką.

Porcja jest ważniejsza niż polowanie na idealny produkt

Przy insulinooporności duża porcja produktu o niskim IG może dać wyższy ładunek glikemiczny niż mała porcja produktu o średnim IG. Dlatego zamiast wybierać kaszę wyłącznie na podstawie tabeli, trzeba równocześnie ustalić ilość.

Dla wielu dorosłych praktycznym początkiem jest 40-60 g suchej kaszy lub ryżu oraz 40-50 g płatków. Nie jest to dawka lecznicza ani uniwersalna norma. Osoba bardzo aktywna może potrzebować więcej, a ktoś z małym zapotrzebowaniem lub redukujący masę ciała mniej.

Metoda talerza pomaga uporządkować posiłek bez liczenia każdego grama. Połowę zajmują warzywa nieskrobiowe, jedną czwartą białko, a jedną czwartą produkt węglowodanowy. Przy indywidualnym planie dietetyk może zmienić te proporcje.

Czy dodanie białka i tłuszczu obniża indeks glikemiczny kaszy?

Białko, tłuszcz i błonnik mogą spowolnić opróżnianie żołądka oraz zmienić odpowiedź glikemiczną całego posiłku, ale nie zmieniają laboratoryjnego IG samej kaszy. Poprawne określenie brzmi: obniżają lub łagodzą odpowiedź po posiłku, a nie zmieniają numer w tabeli dla pojedynczego produktu.

Do kaszy można dodać rybę, jajko, mięso, tofu, soczewicę albo niesłodzony nabiał. Źródłem tłuszczu może być oliwa, orzechy, pestki lub awokado. Nie trzeba jednak dolewać dużej ilości oleju tylko po to, aby spowolnić wchłanianie glukozy. Nadmiar tłuszczu zwiększa kaloryczność, co może utrudniać redukcję masy ciała, jeśli jest ona elementem leczenia.

Znaczenie ma również błonnik z warzyw. Sałatka, brokuły, fasolka szparagowa, kapusta lub cukinia zwiększają objętość posiłku bez dokładania dużej ilości skrobi. Dzięki temu łatwiej utrzymać mniejszą porcję kaszy albo ryżu bez uczucia, że talerz jest pusty.

Kiedy tabela IG może wprowadzać w błąd?

Tabela IG może wprowadzać w błąd, gdy traktuje jedną liczbę jako stałą cechę wszystkich produktów o tej samej nazwie. Wyniki różnią się między odmianami, producentami, metodami gotowania i grupami badanych.

Dobrym przykładem jest ryż brązowy. W obiegowych zestawieniach często otrzymuje jedną wartość około 50, ale badania pokazują znacznie szerszy zakres. Podobnie basmati może mieć IG niski, średni, a niektóre warianty szybkiego gotowania nawet wysoki.

Drugi błąd to ignorowanie porcji. Arbuz może mieć relatywnie wysoki IG, ale niewielka porcja dostarcza mało węglowodanów. Z kolei duża miska produktu o średnim IG może wnieść wysoki ładunek. W przypadku kasz i ryżu porcje mają szczególne znaczenie, ponieważ po ugotowaniu łatwo nałożyć znacznie więcej, niż planowano.

Trzeci błąd to uznawanie niskiego IG za synonim zdrowego produktu. Żywność może mieć niższą odpowiedź glikemiczną z powodu dużej ilości tłuszczu, a jednocześnie dostarczać dużo energii, soli lub cukrów dodanych. Dlatego oceniaj skład, stopień przetworzenia i rolę produktu w całym jadłospisie.

Jak czytać etykietę kaszy, ryżu i płatków?

Na etykiecie sprawdź nazwę odmiany, stopień przetworzenia, skład i ilość błonnika. W przypadku prostych produktów lista składników powinna zawierać jeden surowiec, bez syropów, cukru i aromatyzowanych dodatków.

Przy płatkach zwróć uwagę na określenie tradycyjne, górskie lub błyskawiczne. Nazwy handlowe nie zawsze są identycznie stosowane przez wszystkich producentów, dlatego obejrzyj sam produkt. Grubsze, większe płatki zwykle zachowują więcej struktury niż drobne fragmenty przygotowane do zalania wrzątkiem.

Przy ryżu sprawdź, czy jest to basmati, jaśminowy, parboiled, brązowy czy ryż do sushi. Sam napis długoziarnisty nie gwarantuje niskiego IG. W kaszach ważny jest rozmiar ziarna: pęczak różni się od drobnej kaszy jęczmiennej, choć oba produkty pochodzą z jęczmienia.

Nie kupuj największego opakowania wyłącznie ze względu na cenę jednostkową. Jeśli produkt jest używany rzadko, mniejsza paczka pozwala zachować świeżość. Kasze, ryż i płatki przechowuj w szczelnym pojemniku, z dala od wilgoci, światła i źródeł ciepła.

FAQ - indeks glikemiczny kasz i insulinooporność

Indeks glikemiczny pomaga porównywać produkty, ale każda decyzja powinna uwzględniać porcję i cały posiłek. Poniższe odpowiedzi odnoszą się do najczęstszych pytań o kaszę, ryż i płatki przy insulinooporności.

Która kasza ma najniższy indeks glikemiczny?

Najniższy IG ma zwykle kasza jęczmienna pęczak, szczególnie gdy jest ugotowana na jędrno. W badaniach jęczmień często mieści się w niskim zakresie, ale wynik zależy od odmiany i stopnia obróbki.

Czy kasza gryczana jest dobra przy insulinooporności?

Tak, kasza gryczana jest zwykle dobrym wyborem ze względu na niski lub granicznie niski IG oraz zachowaną strukturę ziarna. Najlepiej podawać ją w umiarkowanej porcji z warzywami i źródłem białka.

Czy kasza gryczana palona ma wyższy IG niż niepalona?

Nie ma podstaw, aby zawsze przypisywać palonej kaszy wyższy IG wyłącznie z powodu prażenia. Większe znaczenie mogą mieć odmiana, rozdrobnienie, czas gotowania i stopień rozgotowania.

Czy kasza jaglana jest zakazana przy insulinooporności?

Nie, kasza jaglana nie jest zakazana. Ma jednak często średni lub wysoki IG, dlatego lepiej ugotować ją na sypko, ograniczyć porcję i połączyć z białkiem, tłuszczem oraz warzywami.

Czy pęczak można jeść codziennie?

Pęczak może regularnie pojawiać się w zróżnicowanej diecie, jeśli jest dobrze tolerowany i porcja odpowiada zapotrzebowaniu. Nie jest odpowiedni dla osób stosujących ścisłą dietę bezglutenową, ponieważ powstaje z jęczmienia.

Co jest lepsze przy insulinooporności: kasza czy ryż?

Często lepiej wypada pęczak lub kasza gryczana niż biały ryż jaśminowy. Ryż basmati i część ryżów parboiled mogą jednak mieć IG zbliżony do korzystniejszych kasz, więc liczy się konkretny produkt.

Czy ryż basmati jest dobry przy insulinooporności?

Basmati jest często najlepszym wyborem wśród białych ryżów, ponieważ jego średni IG jest niższy niż przeciętny IG ryżu jaśminowego. Nadal trzeba kontrolować porcję i nie rozgotowywać ziaren.

Czy ryż brązowy zawsze ma niski indeks glikemiczny?

Nie, ryż brązowy nie zawsze ma niski IG. Zachowane warstwy ziarna zwiększają wartość odżywczą i ilość błonnika, ale odmiana oraz sposób przygotowania mogą dać wynik od niskiego do wysokiego.

Dlaczego ryż jaśminowy ma wysoki IG?

Ryż jaśminowy jest zwykle bogaty w łatwo dostępną skrobię i po ugotowaniu staje się miękki. Jego średnie wartości w badaniach są wyższe niż dla basmati, choć wynik nadal zależy od odmiany oraz gotowania.

Czy płatki owsiane są dobre przy insulinooporności?

Tradycyjne płatki owsiane mogą być dobrym wyborem, szczególnie w posiłku z jogurtem, twarogiem, orzechami lub nasionami. Należy kontrolować porcję i dodatki słodzące.

Czy płatki błyskawiczne mają wyższy IG?

Tak, błyskawiczne płatki owsiane mają zwykle wyższy IG niż tradycyjne lub cięty owies. Rozdrobnienie i wcześniejsza obróbka ułatwiają enzymom dostęp do skrobi.

Czy rozgotowanie kaszy podnosi indeks glikemiczny?

Długie gotowanie i rozpad struktury mogą zwiększać dostępność skrobi oraz przyspieszać jej trawienie. Najlepiej gotować kaszę do miękkości, ale pozostawić ziarna jędrne i oddzielone.

Czy schłodzenie ryżu obniża jego IG?

Chłodzenie może zwiększyć ilość skrobi opornej i nieco zmienić odpowiedź glikemiczną. Nie usuwa jednak znaczenia porcji i nie sprawia, że każdy ryż staje się produktem o niskim IG.

Ile kaszy można zjeść przy insulinooporności?

Praktycznym punktem wyjścia dla wielu dorosłych jest 40-60 g suchej kaszy, ale nie jest to uniwersalna dawka. Ilość trzeba dopasować do zapotrzebowania, aktywności, leków i indywidualnej glikemii.

Czy wystarczy wybierać produkty o niskim IG?

Nie, niski IG to tylko jeden element diety. Liczą się także porcja, wartość odżywcza, warzywa, białko, tłuszcz, całkowita ilość energii, aktywność i zalecenia medyczne.

Czy trzeba mierzyć glukozę po każdej kaszy?

Nie każda osoba z insulinoopornością musi wykonywać pomiar po każdym posiłku. Jeśli lekarz lub dietetyk zalecił samokontrolę albo używasz sensora, wyniki mogą pomóc porównać własną reakcję na różne porcje i produkty.

Jak zastosować tabelę IG bez tworzenia listy zakazów?

Użyj tabeli do ustawienia priorytetów, nie do dzielenia jedzenia na dozwolone i zakazane. Na co dzień częściej wybieraj pęczak, kaszę gryczaną, tradycyjne płatki owsiane i basmati, a produkty o wyższym IG podawaj w mniejszej porcji oraz w pełnym posiłku.

Największą zmianę daje zwykle nie wymiana jednej kaszy na inną, lecz uporządkowanie całego talerza. Zmniejsz porcję produktu skrobiowego, dołóż warzywa, zadbaj o białko i odmierz tłuszcz. Nie gotuj ziaren do papki, jeśli danie tego nie wymaga.

Insulinooporność nie ma jednej uniwersalnej diety. Przy współistniejącej cukrzycy, ciąży, chorobach przewodu pokarmowego, zaburzeniach odżywiania lub przyjmowaniu leków obniżających glikemię sposób żywienia powinien zostać omówiony z lekarzem albo dietetykiem klinicznym.

Zakresy IG są orientacyjne i opracowane na podstawie międzynarodowych tabel indeksu i ładunku glikemicznego oraz bazy badań GI prowadzonej przez University of Sydney. Wartości dotyczą produktów testowanych w określonych warunkach i nie stanowią gwarancji identycznej reakcji po każdym produkcie dostępnym na rynku.